Geçtiğimiz günlerde sosyal medya hesabımızdan paylaştığımız, Niksar’ın ve Tokat’ın ruhunu yansıtan "Ellik" oyunumuza dair bir video, kısa sürede 15 binin üzerinde gönle misafir oldu. Rakamlar sadece birer istatistik değildir; bu 15 bin kişinin %92’si bizi henüz tanımayan, belki de Tokat’ın bu eşsiz ritmini ilk kez bu kadar yakından hisseden insanlardan oluşuyor.
Peki, ekran başındaki binlerce insanı bu videoda tutan neydi?
Sadece figürlerin estetiği mi? Hayır. Orada görülen şey, aslında bir *"Emek Hikayesi"*ydi.
Günümüzde dijital dünya, bazen sığ içeriklerin içinde kaybolduğumuz bir mecra gibi görünse de; aslında doğru kullanıldığında öz kültürümüzü dünyaya servis edebileceğimiz devasa bir kürsüdür. Biz o videoda sadece ayak vurmadık; Orta Asya’dan Anadolu’ya süzülüp gelen bir geleneğin, Niksar’ın tozlu yollarından geçip bugüne ulaşan mirasının savunuculuğunu yaptık.
Bazen çevremizden duyduğumuz "Sosyal medya boş iş" serzenişlerine en güzel cevabı, New York’tan selam gönderen gurbetçimiz, yıllar önceki öğrencisinden vefa dolu mesajlar alan eğitimcilerimiz ve "Kültürümüzü ne güzel temsil ediyorsun" diyen kadirşinas halkımız verdi.
Kültür, paylaşıldıkça büyür. Bir şehri yönetmek sadece binalar inşa etmek değil, o şehrin ruhunu; yani halk oyununu, türküsünü, yazarını ve emeğini dijitalin hızıyla birleştirip geleceğe taşımaktır. Bizim derdimiz sadece alkış almak değil; Tokat’ın her bir figürünü, her bir değerini hak ettiği o saygın ve muteber kürsüye taşımaktır.
Bu vesileyle, emeğimize omuz veren, yorumlarıyla bizi onore eden ve bu kültürel yolculukta yanımızda olan tüm dostlara şükranlarımı sunuyorum. Unutulmasın ki; kökü mazide olanın, gözü daima atide olur.
Bizimkisi sadece bir dans değil, bu topraklara olan sevdamızın dijitaldeki yankısıdır.
Halil İbrahim SEZER
Yazar / Halk Oyunları Antrenörü